Fangmanweg Oosterbeek

In Oosterbeek, aan de Fangmanweg, ligt de oude begraafplaats. In 1856 in gebruik genomen. Destijds 1ha groot werd de begraafplaats in gebruik genomen omdat de begraafplaats rond de Oude Kerk in Oosterbeek te klein was geworden. In 1983 is de begraafplaats een gemeentelijk monument geworden, waarbij het graf van schrijver Jacob van Lennep en het (uit 1856 stammende neo gotische) baarhuisje op de rijksmonumentenlijst staan.

De begraafplaats werd in vier klassen ingedeeld, deze werd in de loop van der tijd niet meer aangehouden. Een deel van de indeling is nog wel te herkennen:
Achteraan ruimte voor de grafkelders en grote familiegraven, hier is onder andere het graf van Jacob van Lennep te vinden. Klasse B was bestemd voor de iets minder grote familiegraven, daarvoor lag dan weer klasse C, ook bestemd voor familiegraven maar kleiner en soms ook zonder grafsteen. In klasse D is slechts een enkele grafsteen te vinden, velen liggen hier in algemene graven. Op kosten van de gemeente werden hier drenkelingen, zwervers, armen en onbekenden begraven.

De tand des tijds is duidelijk waar te nemen op deze begraafplaats, en voor de gevoelige onder ons ook voelbaar. Natuur en graf elementen zijn op bijzondere wijze samengesmolten, met als gevolg overwoekerde graven, hekwerken opgenomen in boomstammen en soms bijna onzichtbare graven die lijken te zwelgen onder het zware groen. Er is een speciale website ingericht met informatie over de geschiedenis van de begraafplaats, als ook graven met een verhaal, uitleg over symbolen en registers van de graven.

Woord van de fotograaf
Een dierbare vriend nodigde mij in 2011 uit samen met hem deze begraafplaats te bezoeken. Einzelganger als ik ben wanneer het gaat om fotograferen op begraafplaatsen was ik in eerste instantie terughoudend, zijn enthousiasme wist me echter over te halen en zo combineerden we een dag Oosterbeek met een bijzonder bezoek aan deze begraafplaats. Waar hij me vele details wist te vertellen die door overleving waren doorgegeven. Ik koester deze fotoserie omdat het één van de weinige momenten is die wij samen hebben mogen delen omdat hij niet veel later is overleden.

In 2015 keerde ik terug naar deze begraafplaats. Het was vreemd om hier te wandelen terwijl herinneringen aan mijn vorige, voor mij bijzondere bezoek, me verwarmden. Ik miste mijn vriend, die overleed in 2013, enorm. Op een bepaald moment gebeurde er iets moois dat me intens stil maakte, het was windstil en vanuit het niets wervelde er een wind die de herfstbladeren optilden en ze liet sprankelen in het zonlicht. Niet te vangen natuurlijk met de camera maar wel voor eeuwig vastgelegd in mijn hart. Even was het verlies van mijn vriend verdwenen en leek het of we samen deze voor beiden bijzondere begraafplaats bezochten.

Fangmanweg

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie