Hasselt

Woord van de Fotograaf
In 2012 raakte ik betoverd door het licht en de manier waarop deze de graven kleur gaf, in tegenstelling tot het licht voelde de energie op sommige plekken erg zwaar aan. Normaal ervaar ik dit alleen op begraafplaatsen met relatief ‘jonge’ graven en dit was de eerste keer (in 2012) dat ik het zo sterk merkte op een begraafplaats met oude graven. Mijn tweede bezoek in 2016 was zeer aangenaam, wederom was het licht betoverend en dit keer leek het of ik in staat was de energie te laten absorberen door het licht, of ik ben toch meer romanticus dan ik soms wil laten geloven 😉
Maar zondermeer is dit een erg bijzondere  begraafplaats die zeer het bezoeken waard is.

Over de Begraafplaats
Het kerkhof was in gebruik van ongeveer 1800 tot 1930. Het is een voorbeeld van een parkbegraafplaats zoals die in de negentiende en het begin van de twintigste eeuw werden aangelegd. Sinds 2004 is het een beschermd monument.

De begraafplaats kwam er omdat er op de oorspronkelijke begraafplaats in de buurt van de Sint-Quintinuskerk in het centrum van Hasselt aan de Vismarkt geen plaats meer was. De situatie daar was zodanig onhygiënisch geworden dat er in 1796 een Frans verbod werd uitgevaardigd voor begrafenissen binnen de stadswallen. Het stadsbestuur kocht toen een stuk grond van 16 bunders (hier iets meer dan 87 are) van de zusters Bonnefanten van het Heilig Graf. Het nieuwe kerkhof werd in twee delen verdeeld, een voor katholieken en een voor niet-katholieken. De eerste begrafenis op het nieuwe kerkhof vond nog dat jaar plaats. In 1807 ommuurde men het kerkhof. Twee jaar later bouwde men er een kapel met dodenhuisje bij.

Het kerkhof is een aantal malen uitgebreid, zo ook in 1864, toen men de muur sloopte die tot dan een strenge scheiding vormde tussen het gewijde gedeelte voor katholieken en het gedeelte voorbehouden aan niet-gelovigen. Van toen af werden er ook concessies verkocht door het stadsbestuur. Een concessie is een toelating om, tegen betaling, een stuk grond van de begraafplaats voor een bepaalde termijn of “eeuwigdurend” te gebruiken. Men kon echter slechts een concessie verkrijgen indien men ook een schenking deed aan het “Bureau de Bienfaisance”, het armenhuis van de stad. Het gevolg was dat alleen rijke families uit de Hasseltse bourgeoisie zich een dergelijke concessie konden veroorloven. Zij lieten monumentale en soms pompeuze grafmonumenten en grafkapellen oprichten op hun concessie, die hun status ook na hun dood moesten uitdrukken. Door de monumentale kunstig uitgewerkte graven met soms zeer realistisch beeldhouwwerk met daarbij een groene omgeving met treurwilgen en cipressen ontstond een zogenoemde parkbegraafplaats die nu nog vrijwel geheel intact is.

Na de Eerste Wereldoorlog werd nabij de ingang een ereperk ingericht voor de 149 Hasseltse gesneuvelde militairen.

Vanaf ongeveer 1800 was dit de enige officiële begraafplaats van Hasselt. Tegen 1930 raakte ook deze echter vol. In 1929 werd de nieuwe begraafplaats “Kruisveld” aan de Sint-Truidersteenweg aan de zuidkant van de stad in gebruik genomen. Vanaf 1930 verleende het stadsbestuur geen nieuwe concessies meer voor het Oud Kerkhof. Er mochten alleen nog overledenen bijgezet worden in bestaande grafkelders. Gewone begravingen en nieuwe grafmonumenten werden niet meer toegestaan.
Bron Wikipedia

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *